Ne garIp bir tesadüftür ki, miladi ikinci bin yılın bitip üçüncü bin yılın başlamasıyla birlikte patlak veren gelişmeler, yeryüzündeki bütün Müslümanları her bakımdan daha da acınacak hale getirmiştir. Sınır içi, sınır dışı savaşlar, işgaller, ambargolar, terör örgütleri, terör saldırıları, kitlesel ölümler, açlıklar, kıtlıklar, ilticalar, darbeler, göçmenler, mezhep çatışmaları, Müslümanların kaderinden öte ikinci adları olmuştur âdeta. Bilimsel faaliyetlerde, ekonomide, kültürde, sanatta, moral değerlerde, sporda kısacası insan kalitesinde ciddi gerilemeler bu dönemde daha büyük bir ivme kazanmıştır. Tarafsız gözle açık yüreklilikle itiraf etmek gerekirse durum hiç de iç açıcı gözükmemektedir. Müslümanlar bilhassa I. Dünya Savaşı ile gelen ezginlikten ve perişanlıktan sonra siyasî ve ideolojik birçok arayış içerisine girmişlerdir. Aradan tam yüz yıl geçmesine rağmen ilerleme ve medenileşme yolunda ara sıra görünen pırıltılar haricinde gelinen nokta hiç de daha iyi değildir. Bunun sebebi, Müslüman aydınların ya içinde bulundukları durumun vahametini kavrayamamaları ya meseleye ciddi şekilde eğilmemeleri ya da kök sebeplere inemedikleri için köklü ve kalıcı çare üretememeleridir. Elbette çözüm vardır ve bu çözüm, içi boş sloganlar ve herkese şirin görünmeye yönelik gösterişler, gösteriler değil, dip sebeplere ve kalıcı çözümlere ulaşmanın yollarını aramaktır. Doğu toplumları dinî toplumlar olduğu için, problemin kaynağı da dinîdir. Gayet açık söylemek icap ederse, Islâm dünyası gelinen bu noktada ya yüzyıllardır devam ettirdikleri bedevi zihniyetin pençesinde kalmaya devam ederek bugünkü durumunu daha da arar hale gelecek ya da Islâm dininin aslında bir medeniyet projesi olduğunu kavrayıp onun gereğini yerine getirerek salim ve salih Müslümanlar olarak uygarlık dünyasındaki şerefli yerlerini alacaktır. Üstelik Kuran’ın kendi dinamizminden doğacak olan bu esenlik yolu, insanlığa mevcut medeniyetlerden çok daha fazlasını verecektir.Islâm’ın uygarlık projesi olduğunu kavrayıp onun gereğini yerine getirmeyen hiçbir formül, hiçbir reçete Müslüman ülkeler için şifa olamayacaktır. Sorun siyasî değil, Islâm’ın ne olduğunu anlama ve uygulama, yani ahlâk, kalite ve medeniyet meselesidir. Zira Islâm siyasallaştıkça daha da dibe vurmaktadır. Bunu artık başta siyasiler, ilahiyatçılar ve diyanetçiler olmak üzere ilgili herkesin görmesi gerekmektedir. Müslümanların artık kendilerini Allah’ın imtiyazlı kulu, Hz. Peygamberin müjdeli ümmeti olarak görüp cenneti garantilemenin rahatlığıyla daldıkları gaflet uykusundan uyanmaları ve akıllarını kullanmaları gerekmektedir. Bunun için de zanlarının hilafına hiç de seçkin veya seçilmiş bir ümmet bilinci ve görüntüsü sergilemediklerini önce Müslümanların kendilerinin anlaması icap eder. Kısacası Islâm dünyası yüzyıllardan beri sürdürmekte olduğu bedevi zihniyetle, medeniyet dini Islâm arasında en kısa zamanda bir tercih yapmak zorundadır. Çok net söylemek gerekirse, önümüzde iki seçenek var: Ya bedevilik ya medeniyet! Islâm dünyasında meydana gelen kanlı olaylar, Islâm ülkeleri üzerinde emeli olan bütün odakların, kendileri medeniyeti temsil ediyor görünseler bile, Müslüman ülkelerde bedevi fikirlerin, yaşantıların ve örgütlerin güçlenmesi için her türlü imkânı kullandığını gösteriyor. Bir ilahiyat kökenli sanat tarihçisi olarak biz bu kitabımızda bedevi anlayışın Orta Doğu ülkelerini daha da perişan edeceğini görerek “medeniyet” dedik ve onun niçinlerini, vasıtalarını ve imkânlarını göstermeye gayret ettik. Böylece 1995 yılında Gaziantep’te yapılan Bedreddin Aynî Sempozyumu sırasında bir akademisyen adayının, Islâm’ın bütün ülkelerde hâkimiyeti ele geçirmeye başladığını heyecanla söylediğinde, ortaya Islâm adıyla sürülen şeyin aslında Islâm olmadığını ifade edip: -Hangi Islâm? diye sorduğumuz sorunun cevabını yirmi iki yıl boyunca hep mütalaa ederek yine kendimiz vermeye çalıştık. Bedeviliğin defi, uygarlığın celbi ve bütün insanlığın selâmeti için aklıselimle, kalbiselimle, zevkiselimle yani aşkla, şevkle, Kuranca sevgiler, umutlar ve okumalar…