Bismillahirrahmanirrahim...İnsanı alaktan yaratan, şekil veren ve bilmediğini öğreten Allah’a hamd, O’nun elçisi Efendimiz Muhammed’e, ailesine, arkadaşlarına ve kıyamete kadar O’na tabi olanlara selam olsun.Uzun yıllar eğitimin içinde görev yapan bir eğitimci olarak, bir şeylerin yolunda olmadığının farkındaydım. Öğrencilere nasıl faydalı olabilirim, sahile vuran denizyıldızları gibi öğrencilerimizden ne kadarına yaşam sevinci verebilirim sancılarını yaşadım.Kendi iç sesimi duyarak öğrencilerin yüreğine dokunmak için değişik metotlar uyguladım ve müfredata bağlı kalmadan faydalı çalışmalar yaparken engellemelerle karşılaştım. Öğrencilerin bahçe duvarından kaçıp Cuma namazına gitmelerine göz yumunca soruşturmalar geçirdim. Ama en büyük amacım olan iyi insan yetiştirmekten asla vazgeçmedim. İyi insan yetiştirmenin yolunun da eğitimden geçtiğinin farkındaydım. Çünkü insanlık tarihi boyunca bütün Peygamberler ve onun yolunda olan âlimlerin daha çileli bir şekilde insan yetiştirme sanatını icra ettiklerini biliyordum.Eğitim öğretim sorumluluğunu üzerine alan bütün anne babalar ve geleceğin mimarları eğitimciler, iyi bir insan yetiştirmekle yalnızca toplumu değil içinde yaşadığımız dünyayı da kavgadan uzak, yaşanılır hâle getirmeyi hedeflemektedirler. Biz de eğitimin en zor bölümü olan “Öğrenilenleri davranışa dönüştürme kısmını nasıl kolaylaştırabiliriz?”, “Hangi usullerle amacımıza ulaşabiliriz?” sorularının cevabını aramak için böyle bir çalışma yaptık. vİnsan, akıl ve gönül birlikteliği içinde terbiye edilmelidir. Aklın yol göstermesiyle yapılan hareketlerin, gönülle bağlantısı olmazsa animalhareketlerden ileriye geçmez. İnsanın ve toplumun hayatını ıslah edecek, bir düzene koyacak en büyük güç ise gönül kuvvetidir. Eğer gönül terbiye edilirse bütün vücut ve uzuvlar da onun hâkimiyeti altında olduğundan onlar da terbiye olacaktır. Aksi hâlde terbiyeden geçmemiş elden, dilden ve belden insanlar, toplumlar zarar görür ve dünya yaşanılmaz hâle gelir. Din; insanla birlikte gelen, insanın fıtratı gereği ihtiyaç duyduğu, etkilendiği, vazgeçemediği yüksek bir kudrete bağlanma duygu ve düşüncesidir. Bu duygu ve düşünceye bağlı insanları, inanç ve hareketlerinde uyumlu, değerleri benimseyen iyi insanlar hâline getirmek için din eğitim öğretimine ihtiyaç duyulmaktadır. İnsan için vazgeçilmez bir ihtiyaç olan ve öğretim kurumlarında bu ihtiyacı gidermek için yapılan din eğitim ve öğretiminin, muhatap olduğumuz öğrencilerin sorularına cevap bulmada ve dinî değerleri içselleştirmesinde farklı nedenlerden kaynaklanan bazı problemlerinolduğu gerçektir. Bu problemlerin; neler olduğunu, nereden kaynaklandığını ve doğru çözümlerinin neler olabileceği üzerinde büyük emek sarf ettim.Bu konuda öğrenci ve öğretmenlerin görüşlerine başvurdum. Eğitim-öğretimin iki ana öznesi olan öğretmenlerin ve öğrencilerin, DKAB dersleri hakkındaki düşüncelerinin ne olduğunu ve derslere karşı nasıl bir tutum takındıklarını tespit etmeye çalıştım.Çalışmanın, her aşamasında yardımını esirgemeyen Çamdibi, Bayraktar, Ayhan, Sezen, Usta vd. hocalarıma, yeniden gözden geçirilerek kitap hâline getirilmesinde katkısı olan başta ailem olmak üzere herkese çok müteşekkirim.