Allah’ın varlığı meselesi her dönemde felsefî ve teolojik tartışmaların en temel meselelerinden birini teşkil etmiştir. Allah var mıdır? Allah’ın varlığı rasyonel olarak temellendirilebilir mi? Allah’ın sıfatları ile ilgili hususta neler söylenebilir? Allah mı yoksa evren mi ezelidir? Yaşadığımız bu eşsiz evrenin tasarımcısı kimdir? gibi pek çok soru filozof, teolog ve bilim insanları tarafından sorulmuş ve bunların cevapları aranılmıştır. Allah’ın varlığına ilişkin tartışmalarda farklı fikirler ortaya koyan belli başlı guruplar teistler, ateistler ve agnostikler olmuştur. Allah’ın duyu ve tecrübeye konu olmaması varlığının temellendirilmesi için farklı yollara başvurmayı gerekli kılmıştır. Atom fiziği, karşılaştırmalı anatomi, moleküler biyoloji, genetik, embriyoloji ve gözlemsel astronomi alanında yaşanan gelişmeler insanın evrene ve maddeye olan bakış açısını değiştirmiş ve bunlara yönelik kavrayışında büyük ilerlemeler kaydetmesini sağlamıştır. Buna paralel olarak evrenin bir başlangıcı olduğunu ortaya koyan Big Bang teorisi, fiziksel ve kimyasal tüm süreçlerin bir nihayetinin olduğunu ileri süren Entropi yasası, canlıların fenotiplerindeki farklılıklardan dolayı hayatta kalma ve üremelerinin değişkenlik gösterdiğini ön gören doğal seçilim, ortak ata ve türsel değişimi ifade eden Evrim teorisi gibi kuramlar da insanın Allah’a, evrene, maddeye ve kendine dair tasavvurunu şekillendirmiştir. İtikadın ispatı ve savunusunu yapma noktasında pek çok İslâm düşünürü gibi Şa‘râvî de dönemin ve şartların dinamiklerini zorlamış, bu hususta kendine özgü bir yaklaşım ve metot benimseyerek Allah’ın varlığına dair deliller arz etmiştir. 20. yy. âlimlerinden Şa‘râvî, evrenin ve insanın yaratılışı ve bu ikisinin yaratıcısı olarak Allah’ın varlığıyla ilgili konularda bilimsel çerçevede bütüncül bir bakış açısının sunulabileceği kanaatini taşımıştır. Bunun yanı sıra yeryüzünde ve onu çevreleyen ufuklarda Allah’ın varlığına dair pek çok delil ve alametin mevcut olduğunu, modern keşiflerin ise evrendeki bu delil ve yasaları ortaya çıkarmaktan ibaret olduğunu ifade etmiştir. Bu çerçevede Şa‘râvî, evrenin yapısından, Kur’ân’daki gaybî ve tarihî haberlerden hareketle mantığa dayalı, akla hitap eden ikna edici deliller sunarak, Allah’ın varlığını temellendirmiş ve Kur’ân-bilim ilişkisinin boyutunu gözler önüne sermiştir. Allah’ın varlığını inkâr eden natüralist, materyalist, ateist ve darwinist anlayışları reddederek evrendeki yaşamın kör tesadüflere ve maddeye bağlanılamayacağını, tabiata ve maddeye hayat veren gücün bunların ötesinde nazım yüce bir varlık ve kuvvet sahibi olması gerektiğini ve bunun da ancak Allah olabileceğini mantıkî delillerle ortaya koymuştur. Öte yandan Şa‘râvî, Allah’ın varlığını temellendirirken aslında Hz. Muhammed’in nübüvvetini de temellendirmektedir. Zira Hz. Peygamberin yaşadığı dönemin bilgi seviyesiyle ve salt akıl yürütmeyle bilinmesi mümkün olmayan ancak Kur’ân’da yer alan pek çok bilimsel mucize aslında O’nun (s.a.v.) ilahi bir kaynaktan beslendiğine işaret etmektedir. Bu bakımdan Kur’ân’daki mezkûr mucizeler hem Allah’ın varlığını hem de Hz. Muhammed’in nübüvvetini ispatlamaktadır. Bu çalışmada Şa‘râvî’nin Astronomi, Jeoloji, Jeofizik ve Oşinografi gibi pekçok bilim dalından hareketle Allah’ın varlığını nasıl temellendirdiği, mezkûr problemin izahına dair ortaya koyduğu farklı fikir, düşünce, analiz ve yaklaşım tarzının ne olduğunun tespiti amaçlanmaktadır. Eserin yazılması ve hazırlanması aşamasında ilgi ve alakalarını esirgemeyen Abdulkarım Dalatı, Süleyman Bür hocalarıma ve geleceğin aydın/lık simalarından değerli öğrencim Halil İbrahim Gülaçar’a teşekkürü bir borç bilir, temel kaynakların temininden ve muhteva olarak sundukları katkılardan ötürü Doç. Dr. İhsan Akay hocama şükranlarımı sunarım.