Din kültürü ve Ahlak Bilgisi dersi ülkemizde ilk, ortaokul ve lise kurumlarında okutulan zorunlu bir derstir. Bu derste DKAB öğretmenleri yükseköğretimde kazanmış oldukları bilgiyi, öğrencilere kazandırmaya çalışmaktadır. Ancak öğrenciler DKAB öğretmenlerinin anlattıkları kadar onun davranışlarından da etkilenmektedir. Bu etkilenme sosyal öğrenme kuramında yer alan modelden öğrenme yoluyla gerçekleşmektedir. Bu sebeple araştırmada öğrencilerin DKAB öğretmenlerini dinî ve ahlaki bir model olarak görüp görmedikleri ve hangi davranışları model aldıkları araştırılmaktadır. Öğrenciler okul ortamında her gün karşılaştıkları DKAB öğretmenlerini, öğretmenler istemese bile gözlemlemekte ve bazı davranışları model alabilmektedir. Ayrıca öğretmenlerin bilgi olarak anlatmış olduğu kavram ve içeriklerin çoğu soyuttur. İnanç, iman, ahlak ve dua gibi soyut kavram ve içerikler DKAB öğretmeninin tutum ve davranışlarında somutlaşmaktadır. Öğrencilerin DKAB öğretmenlerinin somutlaşan bu davranışlarını gözlemlemesi, onların soyut olan kavram ve içeriği daha kolay öğrenmelerini sağlamaktadır. DKAB öğretmenlerinin dinî ve ahlaki davranışlarının gözlemlenmesi ve model alınması konusunda Bandura’nın geliştirmiş olduğu “Sosyal Bilişsel Öğrenme” kuramı araştırmanın eğitimsel dayanağı olmuştur. Ayrıca İslam eğitim geleneğinde modelden öğrenme ile ilgili söylemlerle araştırmanın dinî dayanağı da oluşturulmuştur. Araştırmanın uygulama boyutuyla da öğrencilerden alınan cevaplar doğrultusunda DKAB öğretmenlerinin dinî ve ahlaki davranışlarının gözlemlenmesi ve model alınması ölçülmeye çalışılmıştır. Araştırma giriş, üç ana bölüm, sonuç ve önerilerden oluşmaktadır. Araştırmanın girişinde problem durumu, alt problemler, hipotezler, amaç, önem, araştırmada kullanılan temel kavramlar ve konu ile ilgili literatürdeki araştırmalar yer almaktadır. Birinci bölümde modelden öğrenme ile ilgili kuramsal çerçeveye yer verilmektedir. Bu bölümde modelden öğrenmenin eğitimsel temelleri ortaya konulmakta, İslam eğitim geleneğinde model almanın yerine bakılmakta, din eğitimi bilimi çerçevesinde modelden öğrenme süreci irdelenmektedir. Araştırmanın konusu olan DKAB öğretmenleri hakkında genel bir bilgilendirme yapılmakta, DKAB dersinde model almanın yeri incelenmektedir. İkinci bölümde çalışmanın yöntemi üzerinde durulmaktadır. Bu bölümde araştırmanın modeli, evren ve örneklem, veri toplama araçlarının hazırlanması, verilerin toplanması ve verilerin analizi gibi başlıklar yer almaktadır. Üçüncü bölümde araştırmanın bulguların analizi, literatür doğrultusunda tartışma ve yorumlar yapıl-iv maktadır. Bu bölümde öğrencilerin gözleme verdiği önem, öğrencilerin sosyal kurumlardan etkilenme düzeyleri, öğrencilerin model aldıkları bireyler, öğrencilerin DKAB öğretmenleri ile iletişim düzeyleri, DKAB öğretmeninde gözlemlenen dinî ve ahlaki davranışlar, DKAB öğretmeninin dinî ve ahlaki davranışlarının model alınması, DKAB öğretmeninde gözlemlenen olumsuz davranışlar ve ideal DKAB öğretmeni gibi alt başlıklar yer almaktadır. Tartışma ve yorumlar adlı dördüncü bölümde araştırmada elde edilen bulgularda, DKAB öğretmeninden dinî ve ahlaki davranışların gözlemsel ve model alma yoluyla öğrenilmesi ile ilgili yorumlar yapılmaktadır. Bu başlıkta ayrıca din eğitiminde model almanın yeri ve imkânı hakkında çıkarımlarda bulunulmaktadır. Araştırmanın nihayetinde ulaşılan sonuçlara ve önerilere yer verilmektedir. Uzun ve yoğun bir çabanın sonucunda ortaya konan bu araştırmanın tamamlanmasında yardımı, katkısı ve desteği olan birçok değerli insan bulunmaktadır. Lisans eğitimim, yüksek lisans eğitimim ve doktora çalışmam boyunca hem danışmanlığımı yürüten hem de tecrübe, bilgi ve yakın ilgisinden istifade ettiğim, bir din eğitimcisi olarak biz öğrencilerine yönelik yaklaşımını model aldığım değerli hocam Prof. Dr. Mevlüt Kaya’ya teşekkürü ve minnettarlığı borç bilirim. İzleme komitesinde yer alarak çalışmamın her aşamasında bana yön veren, katkı sağlayan ve destek sunan Doç. Dr. Hasan Dam ve Dr. Öğr. Üyesi Yaşar Barut hocalarıma ayrıca teşekkür ederim. Doktora araştırma sürecimde görüş ve önerileriyle bana yardımcı olan Dr. Öğr. Üyesi Ali Öncü hocama da teşekkür ederim. Araştırmada kullandığım anketin izni için başvuruda bulunduğum ve bana kolaylık gösteren Ondokuz Mayıs Üniversitesi ve Samsun İl Millî Eğitim Müdürlüğüne, okullarda anket uygulamasında yardımcı olan okul müdürlerine ve öğretmenlere, anketleri sabırla ve ciddiyetle cevaplandıran öğrencilere teşekkür ederim. Yüksek lisans ve doktora sürecinde bana rahat bir akademik bir çalışma ortamı sağlayan Artvin Çoruh Üniversitesine, İlahiyat Fakültesi yönetimine ve çalışanlarına teşekkür ederim. Doktora eğitimim boyunca bağlı bulunduğum fakültede bir arada çalıştığımız, bu çalışmanın sıkıntısını benimle paylaşan başta Arş. Gör. Halil Arslan, Mustafa Özgür ve Arş. Gör. Mustafa Çetin olmak üzere tüm çalışma arkadaşlarıma teşekkür ederim. 2018 yılında doktora tezi olarak kabul edilen bu eserin kitap hâline getirilmesinde emeği geçen Nobel Yayın ve yayın ekibine teşekkür ederim.