Ruhumuzu havalandırmaktır mektup yazmak bir bakıma; iç dökmektir. Hüznün bulut bulut kabardığı, sevincin yağmur gibi indiği mektuplar… Gözyaşı, hasret taşıyan, umut taşıyan, ak haberler, kara haberler taşıyan, ucu yanık mektuplar… Günümüzde önemini yitirmesiyle birlikte hayatımızda da büyük bir boşluk bıraktı mektup. Özlemeyi, beklemeyi, heyecanı, vefayı, gurbeti, sılayı unutmaya başladık. Mektuptan uzak oluşumuzun nedenleri arasında bilgisayardan, telefondan ziyade insan yapımızın değişmesi de vardır: İnsanî değerlerden soyutlanmış, ruh derinliğini yitirmiş, içi çölleşmiş, nesneleşmiş, bencilleşmiş bir insan yığını hâline geldik. Günümüzde önemini yitiren mektup, geçmişte haberleşme vasıtası oluşunun yanında bir edebi tür olarak da çok yönlü bir işleve sahipti. Mektup, doğrudan bir edebi tür olmasa da yazarların, şairlerin mektuplarında kullandıkları edebi dilden dolayı edebi tür sayılmıştır. Aşk mektupları, asker mektupları, diplomatik mektuplar, siyasi mektuplar şeklinde tasnif edilen bu yazışma türü, yazının 6 bulunuşundan günümüze, uzun bir geçmişe sahiptir. İlk mektupları tabletlerden okuyoruz. Nuri Pakdil’in “Her yere saçtığım tohumlar(ım)dır.” dediği mektubun, dünya edebiyatında da bizim edebiyatımızda da pekçok örneği vardır. Söz gelimi, bizim edebiyatımızda Nâzım Hikmet-Kemal Tahir, Ziya Osman Saba-Cahit Sıtkı Tarancı, Ataol Behramoğlu-İsmet Özel birbiriyle mektuplaşan ve ilk akla gelen şair ve yazarlardır. Bu kitapta yer alan mektuplar beş yıllık bir zaman dilimini (2017-2022) kapsar. Biz de iki şair olarak şiirlerimizdeki ortak duygu ve duyuştan hareketle Şeyh Galip’in “Mektup yaz, alışkanlıkların tazelensin” sözünde karşılığını bulan dostluk, arkadaşlık, kardeşlik, akrabalık alışkanlıklarımızı tazeledik.